خسارتهای انسان در دوری از خدا / سخنرانی مکتوب 13
در این بخش از سخنرانی مکتوب ، سیزدهمین جلسه از سری سخنرانیهای «جایگاه روزه دار» حجت الاسلام شیخ حسین انصاریان را با عنوان "خسارتهای انسان در دوری از خدا" تقدیم مشتاقان می نماییم. [دوشنبه (6-2-۱۴۰۰ش) - رمضان ۱۴۴۲ه.ق - حسینیه هدایت]
بسم الله الرحمن الرحیم
«الحمدلله رب العالمین صلاة و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین حبیب الهنا و طبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین المکرمین».
توبه، جبران دوری از خداوند
جبران دوری از خداوند، توبه است؛ توبه یعنی بازگشت به او و اعلام اینکه همه ی بت های درونی و بیرونی را رها کرده ام و فقط به وجود مقدس تو پیوسته ام. اگر دورماندن از خدا به مرگ انسان برسد، تبعات، ضررها و خسارت های غیرقابل جبرانی خواهد داشت. روز قیامت هم فاجعهٔ دورماندن از وجود مقدس او برای همه ی دورماندگان درک و لمس می شود. مسائل وحشتناکی در آیهٔ هجدهم سورهٔ مبارکهٔ رعد برای دورماندگان از خدا بیان شده است. الآن این مسائل وحشتناک قابل فهم و درک نیست، مگر یک بخش آن. سه بخش از ضررهای دورماندن از خداوند در آیه شریفه مطرح است که الآن قابل درک نیست، مگر در قیامت؛ ولی دورنمای یک بخش آن قابل فهم است.
رحمت، مغفرت و رضوان الهی، نیکوترین عاقبت
ابتدای آیه راجع به کسانی سخن می گوید که با پروردگار پیوند دارند. البته توضیحش را از آیهٔ 101 سورهٔ یوسف برایتان عرض می کنم. خدا می فرماید: «لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ» کسانی که دعوت پروردگارشان را در دنیا اجابت کردند؛ یعنی وقتی خدا دعوت کرد و گفت که به حق، نبوت، ولایت اولیای من، قرآن و حلال و حرام من مؤمن بشوید، اینها هم انصاف و عقل به خرج دادند و دعوت خدا را اجابت کردند. قلبشان با خدا، نبوت، امامت، قرآن و قیامت پیوند خورد و حلال و حرام خدا را هم پذیرفتند. برای چنین مردمی، نیکوترین عاقبت رقم خورده که نیکوترین عاقبت، رحمت الله، مغفرت الله، جنت الله و رضوان الله است. تمام اینها در قرآن کریم مطرح است. هیچ کدام از اینها هم نمی توانند لذت این نیکوترین عاقبت را در دنیا درک کنند؛ مگر انبیا و ائمه. وجود آنها از همه گسترده تر و قدرت درکشان هم قوی تر است.
راهکارهای دشمنان در نابودی شیعه
سپس در ادامهٔ آیه می فرماید: «وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ» اما آنهایی که دعوت خدا را اجابت نکردند و گوش ندادند، نه با خدا پیوند خورده اند و نه با قیامت، انبیا، ائمه، قرآن و حلال و حرام. اینها در دورهٔ عمرشان مطیع هوای نفس خودشان بوده و به فرمودهٔ حضرت مجتبی علیه السلام، مطیع اهل فسق و فساد بوده اند. حالا گاهی در میدان وسیعی، مثل اینکه یک دولت یا ملتی مطیع استعمارگران بشود که نمونه اش هم الآن در دنیا زیاد هست. یکی همین دولت آل سعود است که سجده کنندگان بر رؤسای جمهور و دولت آمریکا از 100 سال پیش تا الآن بودند؛ فقط از مسلمانان جهان جرئت نکردند که یک کار را انجام بدهند و آن هم تخریب کعبه و حرم پیغمبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم است. یقین بدانید که اگر از 2 میلیارد مسلمان نمی ترسیدند، به دستور اربابان آمریکایی، هم کعبه و مسجدالحرام و هم حرم پیغمبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم را با خاک یکسان می کردند.
قبل از اینکه قدرت به آمریکا برسد، قدرت استعمارگری به دست انگلستان بود. گلادستون در مجلس انگلستان جلوی همه ی وکلا بلند شد، قرآن مجید را با دست بلند کرد و گفت: تا این کتاب که راهنمای به توحید و قبله، نبوت و حلال و حرام است در دست مسلمانان است، کارِ ما کامل نمی شود. ما باید این کتاب و آثارش را ریشه کن کنیم. بعد که نوبت آمریکا شد، آمریکا چند مطلب به مطلب گلادستون اضافه کرد که این چند مطلب برای همین چهل 50 سال اخیر است.
قطع پیوند شیعه با حسین بن علی علیه السلام
یکی اینکه، این موضوع در اهل سنت نیست و فقط در شیعه هست. آمریکا گفت: ما برای نابودی شیعه، البته نه نابودی جسمی، بلکه نابودی اعتقادی، باید پیوند شیعه را با حسین بن علی علیه السلام قطع کنیم. پیوند ما با حضرت سیدالشهدا علیه السلام از طریق همین مجالس است. این مجالس، ما را عارف به حق، امامت و روش ابی عبدالله علیه السلام می کند؛ همچنین قلب ها را نسبت به ابی عبدالله علیه السلام، عاطفی و رقیق کرده و اشک مردم را براساس عشق به ابی عبدالله علیه السلام جاری می کند.
تبلیغات سوء علیه مرجعیت شیعه و تضعیف فتوا
دوم اینکه، باید رابطهٔ شیعه را با فتوا قطع کرد. ما باید این قدر علیه مرجعیت باید تبلیغ سوء کنیم که مردم به فتوا اهمیت ندهند و دوباره فتوایی مثل فتوای میرزای شیرازی پدید نیاید. فتوای میرزای شیرازی این بود: امروز هر نوع به کارگرفتن تنباکو، جنگ با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است. این گونه کمر انگلیس را در ایران شکست! ما باید فتوا را ضعیف کنیم تا برای مردم معمولی شود و چنین حالی پیدا بکنند که اگر گوش بدهیم، طوری نیست؛ گوش هم ندهیم، طوری نیست. برای تضعیف فتوا، مرجعیت شیعه را باید با انواع تهمت ها به نابودی کشید؛ هیچ چیزی هم تا حالا اثبات نشده است.
قطع امید شیعه به آینده و برپایی عدالت جهانی
مسئلهٔ دیگری که باید نابود کرد، امید شیعه به آینده است. اینها امید دارند که عدالت جهانی در آینده برپا می شود و دراین زمینه وسوسه های زیادی هم ساخته اند. آمریکایی ها این موارد را به حرف گلادستون اضافه کردند و در حال انجام هستند؛ اما اگر ما بیدار و مواظب باشیم، نسبت به ابی عبدالله علیه السلام، امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف و فقه اهل بیت علیهم السلام، زورشان به شیعه نمی رسد.
خسارت های همراهی طاغوت و دورماندن از خداوند
الف) خسارت دنیایی
آل سعود دعوت خدا را اجابت نکردند، بلکه دعوت طاغوت های این 100 سالهٔ آمریکا را از زمان پدرشان عبدالعزیز اجابت کردند و ملت، ناموس، نفت، پول، وزیر و مدیرشان با انتخاب آنهاست. خدا می فرماید: «وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ» یعنی کسانی که دعوت خدا را اجابت نکنند؛ البته هر کسی دعوت خدا را اجابت نکند، بی دعوت نمی ماند و ابلیس، هوای نفس، شیاطین و استعمارگران دعوتش می کنند و او هم باید اجابت کند. اگر اجابت نکند، دماغش را به خاک می مالند؛ چون اینها عاشق پول، شکم، شهوت و صندلی هستند و می گویند اگر اجابت نکنی، تو را برمی داریم. تمام آنها که دعوت خدا را اجابت نمی کنند، ضعیف، پَست، بدبخت و بیچاره هستند و روح انسانی ندارند. این گروه که دعوت خدا را اجابت نمی کنند، گرفتار ضررهایی می شوند. حالا ضررهای دنیایی اش بماند! یکی از ضررهای دنیایی کشور سعودی این است که روزی دوازده میلیون بشکهٔ نفت (الآن بشکه ای 66 دلار است) می فروشد. من خیلی از جاهای عربستان را گشته ام، خراب تر از 100 سال پیش است! لوله کشی آب و گاز ندارند؛ بیمارستان های مجهز ساختمانی دارند، ولی طبیبان درستی ندارند. پول این 12 میلیون بشکهٔ نفت هر روز به کجا می رود؟ پولش را یا به رؤسای جمهور آمریکا می بخشند یا خرج شهوات خانواده شان می شود یا میلیاردی در بانک های آمریکا برای خودشان پس انداز می کنند. چند وقت پیش یکی از اقوام دورشان مُرد، 90 میلیون دلار در بانک سوئیس داشت. زن و بچه نداشت و سوئیس هم کل 90 میلیون دلار را خورد. پول هایشان را هم در آخر می خورند! ترامپ یک سفر به عربستان آمد، 400 میلیارد دلار از اینها چک گرفت و رفت.
ب) خسارت های آخرتی
این ضرری که قرآن می گوید، غیر از ضرر دنیایی و دربارهٔ قیامت این افراد است؛ کسانی که معبودشان طاغوت است و به جای اجابت خدا، از شیاطین خطرناکِ آشکار اجابت می کنند، «لَوْ أَنَّ لَهُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ»[1] فرض کنید که چنین اتفاقی در قیامت برای این گونه مردم، چه زن و چه مرد آنها بیفتد (چنین اتفاقی در قیامت نمی افتد)؛ اگر تمام آنچه در زمین هست، مِلکشان باشد و مالک همه ی معدن ها، جنگل ها، زمین های کشاورزی، اقیانوس ها، دریاها و کوه ها باشند و یک برابر دیگر هم مثل این را روی آن بگذارند؛ یعنی اینها مالک آنچه در زمین است و مانندش باشند، «لَافْتَدَوْا بِهِ» حاضرند همه را به خدا بدهند که به جهنم نروند. این دوری از خداست! امام زین العابدین علیه السلام می فرمایند: اینها در روز قیامت همگی لخت مادرزاد از قبرها بیرون می آیند. چه چیزی همراه خود دارند که به پروردگار پرداخت کنند تا به دوزخ نروند؟! این مسئله را می توان مقداری فهمید که «لَوْ أَنَّ لَهُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ» حاضرند تمام دارایی شان را بدهند و به جهنم نروند؛ اما یک پرِ کاه هم ندارند. در حالی که سه مسئلهٔ دیگر، واقعاً برای ما قابل درک نیست!
سخت گیری در حسابرسی
«أُولَئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ»[2] وقتی در قیامت می خواهند به پروندهٔ اینها رسیدگی کنند، سخت گیری بسیاری در رسیدگی می شود. در حقیقت، اینها به پروردگار می گویند: حداقل این پرِ کاهی را که از دیوار کاهگلی مردم کندیم و خلال کردیم، حساب نکن! در حسابرسی به آنها بسیار سخت گیری می شود که ما مَثَل می زنیم به اینکه «مو را از ماست می کشند».
دوزخ، سرانجام دوری از خداوند
«وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ» جایگاهشان دوزخ است. عذاب دوزخ چگونه است؟ امیرالمؤمنین علیه السلام در دعای کمیل با اشک چشم به پروردگار می گویند: «وَ هذا ما لا تَقُومُ لَهُ السَّمواتُ وَالاَرْضُ» آسمان ها و زمین در برابر آتش دوزخ تاب نمی آورد؛ حالا 70 کیلو گوشت و پوست و استخوان در جهنم است که خدا می گوید مرگ هم ندارند و نابود هم نمی شوند. آنها را نگه می دارم تا این عذاب را بچشند. تا چه موقع؟
جایگاه ابدی دشمنان در دوزخ
خدا در قرآن می فرماید: «خالِدِينَ فِيها أَبَداً»[3]. اینهایی که می گویند خدا جهنم را بعد از مدتی خاموش می کند و همه را نجات می دهد، دروغ می گویند؛ چون خلاف قرآن است. در همین دعای کمیل آمده که امیرالمؤمنین علیه السلام به پروردگار عرض می کنند: «وَ انْ تُخَلِّدَ فيهَا الْمُعانِدينَ» دشمنان در آنجا خالد و ابدی هستند. آنجا زمان ندارند. اینک نظر خدا را راجع به دوزخ ببینید: «وَبِئْسَ الْمِهَادُ»[4] این دوزخ بد جایی است! بد گهواره و محلی است! این نتیجهٔ کار و وضع آنهایی است که در دنیا از خدا دور مانده اند.
آثار معیّت خداوند با اهل تقوا و نیکوکاران
اما آنهایی که با خدا و «مَعَ اللّه» هستند و خدا هم با آنها معیت دارد؛ درک این معیّت خیلی مشکل است! خدا در قرآن می فرماید: «إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا وَالَّذينَ هُم مُحسِنونَ»[5] من با اهل تقوا که نیکوکار هستند، یقیناً معیّت دارم، با آنها و نزد آنها هستم. همه ی شما می دانید که پروردگار عالم صاحب فیوضات بی نهایت است و این فیوضات را به سوی کسانی جریان داده که دعوتش را اجابت کرده اند و می کنند. خیلی از فیوضاتی که در دنیا نصیب ما می کند، در قیامت معلوم می شود که چه بوده است؛ ولی دورنمایی از آثار این فیوضات را آدم حس می کند.
توفیق کسب حلال
این که آدم یک قِران حرام در زندگی اش نیاورد. پیغمبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند: اگر یک دِرهم پول حرام در هر خانه ای بیاید، تا وقتی آن یک دِرهم (کمترین پول) در آن خانه باشد، خدا نظر رحمت به آن خانه نمی اندازد. این فیض الهی است که به انسان توفیق و حال بدهد و انسان کسب حلال را انتخاب کند.
باز گذاشتن دست بنده در هزینۀ پول در راه خدا
یک فیض الهی دیگر این است که دست آدم را در هزینه کردن پولش باز بگذارد. شما یک درهم، یک قِران یا یک تومان در راه خدا بده؛ این سند قرآنی دارد که می فرماید: «مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ»[6] شما یک قِران در راه من بپرداز، این یک قِران شما به این معناست که یک دانه ای را کاشته ای، زمین به آن رشد داده و 7 خوشه به ساقهٔ این دانه روییده است. در هر خوشه ای 100 دانه است که جمعش 700 تا می شود. من یک قِران تو را 700 برابر پس می دهم و متوقف به این 700 برابر هم نیستم؛ «وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ» برای هر کسی بخواهم، اضافه می کنم. چقدر اضافه می کند؟ «يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ» به قدری اضافه می کند که هیچ کس نتواند حسابش را برسد.
فیض نماز و روزۀ واجب
این فیض دربارهٔ کسانی است که دعوت خدا را اجابت کرده اند؛ من نمی توانم فیض نمازهای واجب یا روزهٔ واجب را برایتان ارزیابی کنم! مثلاً مرحوم آیت الله العظمی بروجردی دربارهٔ نماز واجب در رسالهٔ «توضیح المسائل» خودشان دارد که اگر مأمومین نماز جماعت با امام جماعت از 10 نفر بگذرد و 11 نفر بشود؛ اگر دریاها مرکّب، درختان قلم و جن و انس هم نویسنده بشوند، حضرت می فرمایند که نمی توانند ثواب این نماز را بشمارند و بنویسند.
توفیق نماز شب و ثواب بی نهایت آن
این فیض برای نماز واجب است، اما نماز مستحب را که آدم برای انجامش آزاد است و روز قیامت از مستحبات سؤالی نمی شود. خدا نمی گوید چرا 80 سال به تو عمر دادم، مثلاً 2 رکعت نماز غفیله نخواندی؟ خودش قانون گذاشته و گفته مستحب، یعنی خوب است؛ اگر دلت می خواهد، بخوان و اگر دلت نمی خواهد، نخوان. در همین ماه رمضان، کسی که در وقت سحر و به اذان صبح نرسیده، حداقل 5 تا 2 رکعت نماز مثل نماز صبح بخواند، بعد هم 1 رکعت بخواند که بعد از سورهٔ حمد، 3 تا سورهٔ توحید، یک سورهٔ فلق، یک سورهٔ ناس و یک قنوت عاشقانه دارد؛ کل آنها هم شاید یک ربع نکشد! حالا آنهایی که حال دارند، نیم ساعت طول بکشد یا حال بیشتر داشته باشد و یک ساعت زمان ببرد. این نماز مستحب هم هست و اگر کسی هم نخواند، نخواند؛ اما شما ببینید که در قرٱن می فرماید: «فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ»[7] پاداشی برای این 11 رکعت قرار داده ام که احدی در این عالم از این پاداش خبر ندارد؛ حتی انبیا هم خبر ندارند! چون نکره در سیاق نفی است و از نظر ادبیات عرب افادهٔ عموم می کند. «فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ» یعنی احدی در این عالم خبر نشده از پاداشی که من برای اینها پیش خودم پنهان کرده ام. این اجابت دعوت خداست؛ حالا خوابم می آمد، بلند شدم و وضو گرفتم، گفتم دوست داری نماز شب بخوانم، من می خوانم؛ نماز صبح بخوانم، می خوانم؛ روزه بگیرم، می گیرم؛ دوست داری خمس مالم را بدهم، می دهم؛ زکات بدهم، می دهم. اجابت سبب ریزش دریا دریا فیوضات الهی به انسان است.
حکایتی شنیدنی از فیض الهی پروردگار
روایت از امام صادق علیه السلام است: شخصی خیلی عبادت می کرد، ابلیس ناله اش درآمد و به افرادش گفت: چه کسی می تواند او را گول بزند؟ هر کسی پیشنهادی داد، ابلیس گفت: نه کار تو نیست! یکی گفت: من با خود نماز نابودش می کنم، ابلیس گفت: تو می توانی، برو! آن شیطان به کنار این شخص آمد، اما به این بندهٔ خدا مهلت نمی داد که سلام بکند و بگوید تو چه کسی هستی؛ این قدر پشت سر هم نماز می خواند! بالاخره فرصتی پیدا شد، مرد گفت: آقا، علت این عشق تو به عبادت چیست؟ شیطان گفت: من گناهی کردم و بعد پشیمان شدم. این پشیمانی به شدت مرا به عبادت هُل داده است. این مرد گفت: من هم این کار را بکنم، در عبادت مثل تو می شوم؟ شیطان گفت: آری همین گونه می شوی. مرد گفت: چه کار کنم؟ گفت یک کار پیش پا افتاده انجام بده؛ اگر پولش را هم نداری، من به تو می دهم تا زنا کنی. این مرد بلند شد و به خانهٔ زن بدکاره ای رفت. در زد، زن در را باز کرد و دید که قیافه قیافهٔ الهی و ملکوتی، محاسن و آثار سجده بر پیشانی! گفت: چه کسی شما را به اینجا فرستاده است؟ اشتباه آمده ای! مرد داستان را گفت، زن گفت: او تو را گول زده و از شیاطین بوده است. به همان جا برگرد، ببین که نیست. مرد هم برگشت و دید آن فریبکار نیست. زن همان روز مُرد. امام صادق علیه السلام می فرمایند: به پیغمبر زمان خطاب رسید که ملت را برای تشییع جنازهٔ او ببر و در قبرستان مؤمنین دفن کن؛ چون تمام گناهان گذشته اش را بخشیده ام، به خاطر اینکه یک بندهٔ مرا از گناه منع کرد. این فیض الهی است.
حرف آخر؛ غم مخور ای آخرین سرباز من
«سَلَامُ اللّهَ عَلَيْكَ مِصباحُ الْهُدی، سَلَامُ اللّهَ عَلَيْكَ يَا سَفِينَةَ النَّجَاةِ، سَلَامُ اللّهَ عَلَيْكَ یَا بَابَ الْنِجٰاةِ الْأمة، سَلَامُ اللّهَ عَلَيْكَ یا رَحْمَة اللّهِ الْواسِعَة»
ای یگانه کودک یکتاپرست / وی به طفلی مست صهبای الست
گرچه شیر مادرت خشکیده است / شیر وحدت از لبت جوشیده است
غم مخور ای آخرین هم راز من / غم مخور ای آخرین سرباز من
غم مخور ای کودک خاموش من / قتلگاهت می شود آغوش من
تو را دیگر میان گودال نمی کُشند، تو را روی خاک نمی کُشند؛ بلکه تو در آغوش عرش خدا شهید می شوی.
غم مخور ای کودک دُردی کشم / من خودم تیر از گلویت می کشم
مخفی از چشم زنان دل پریش / می کَنَم قبر تو را با دست خویش
می گذارم صورتت را روی خاک / تا ز خاک آید ندای رمز پاک
مشهور است، نقل می کنند که وقتی قبر آماده شد، مثل اینکه مادر از لای درز پارچهٔ خیمه ها می دید، یک مرتبه بیرون آمد و دوید و گفت:
مچین خشت لحد تا من بیایم / تماشای رخ اصغر نمایم
مطالب مرتبط و پیشنهادی : ویژه نامه شب و روز سیزدهم ماه مبارک رمضان
پی نوشت:
1: (سورهٔ رعد، آیهٔ 18)
2: (سورهٔ رعد، آیهٔ 18)
3: (سورهٔ جن، آیهٔ 23)
4: (سورۀ رعد، آیۀ 18)
5: (سورهٔ نحل، آیهٔ 128)
6: (سورهٔ بقره، آیهٔ 261)
7: (سورهٔ سجده، آیهٔ 17)
مطالب مرتبط
![Share](/sites/all/modules/addtoany/images/share_save_171_16.png)