از "رابرت آلدریچ" به عنوان یکی از مهم ترین و تاثیرگذارترین سینماگران نسل خودش نام می برند. سماجت و سرسختی او در به چالش طلبیدن قواعد تثبیت شده ژانرهای مختلف، بزرگ ترین ویژگی حرفه ای اوست. اغلب آثار آلدریچ رگه های پررنگی از بدبینی و تلخ اندیشی را در خود همراه داشته اند. این بدبینی در آثار او گاهی با شاخصه های ژانر ملودرام، ترکیبی دلپذیر به وجود آورده است. از سوی دیگر، فیلم های او اغلب روی افراد گوشه گیر، منفرد و دلسرد متمرکز می شود که در برابر سیستم حاکم طغیان کرده اند. او در ژانرهای مختلفی مانند وسترن، تریلر، جنگی، نو آر و... فیلم ساخته و در اغلب این گونه های متنوع، شاخصه های مورد علاقه خود را پیاده کرده است. رابرت آلدریچ یک کارگردان حرفه ای محسوب می شود که به خاطر وسترن های باشکوه و کلاسیکش - که جایگاه مهمی در این ژانر دارند - شهرت دارد. فیلم هایی چون "آپاچی" (1954) با بازی برت لنکستر، "وراکروز" با بازیگری کوپر و لنکستر، "پرواز فونیکس" (1965) با بازی هاردی کروگر و یان بان و "آخرین غروب" (1961) با بازی کرک داگلاس و راک هادسن، از مهم ترین آثارش هستند که همگی در ایران هم دوبله شده و به نمایش درآمده اند. معروف ترین وسترن های آلدریچ چون آخرین غروب و وراکروز نشان می دهند که او علاقه خاصی به افراد طرد شده از اجتماع یا به عبارت دیگر خلافکاران دارد. مضمون فیلم های او اغلب حول و حوش این موضوع می گردد که چگونه مردانی که به علت یک ناهنجاری رفتاری از جامعه طرد می شوند، برای پذیرش دوباره در جامعه باید با ناملایمات دست و پنجه نرم کنند و این ستیز و جنگ مورد توجه آلدریچ قرار گرفته و اغلب فیلم هایش را با این مضمون ساخته است که می توان آن را تقابل فرد با جامعه نامید. او که سال 1918 در خانواده پرنفوذی به دنیا آمد، برخلاف خواست خانواده اش که نام او را در رشته امور مالی و پولی در دانشگاه ثبت نام کرده بودند، تنها به امور هنری و زیبایی شناسانه توجه می کرد. سرانجام خانواده اش توانستند کاری برای او در هالیوود پیدا کنند و رابرت آلدریچ 12 سال همه مشاغل دست پایین را در آنجا آزمایش کرد؛ یعنی برخلاف سینماگرانی مطرح از نسل خودش همچون جوزف لوزی، الیا کازان و ادوارد دیمیتریک، که مدارس تئاتر را به پایان رسانده بودند، او کار در انبار تزیینات مربوط به سینما و مشاغلی از این دست را پشتوانه فعالیت های هنری اش در آینده قرار داده بود. اما سرانجام دریچه شانس توسط تلویزیون که در پایان سال های 1940 به تکنسین های بسیاری نیاز داشت، برای او باز شد. رابرت آلدریچ توانست شمار بالایی سریال تهیه کند و به تجربه بزرگی دست یابد. این تجربه باعث شد او بتواند سال 1953 در 35 سالگی اولین فیلم سینمایی خود را بسازد.
![Share](/sites/all/modules/addtoany/images/share_save_171_16.png)