شور حسینی
از صیام تا قیام 5 – غلامرضا سازگار
مــن لالـۀ خونیــن گلستـــان حسینم طاووس جدا مانده زبستان حسینم
در پیچ و خم کوچه، غریبـانه دل شب پـرسوختـۀ شمع شبستان حسینم
عالم همگی دست به دامان من و من دلباختـه و دست بـه دامان حسینم
سی جزو وجودم شده صدپاره زشمشیر آیــات جــدا مانـــده ز قـرآن حسینم
در گریــۀ پیوستـــه ام ای مــردم کوفــه اینقـدر بخنـدید کـــه گریـان حسینم
در خــون دلم مــوج زنـد شـور حسینی با زخم تنم گـوش به فرمان حسینم
خـون بـر جگرم آب شد از خـون دهانم عطشانم و یادلب عطشان حسینم
بایــد به پریشـانـی مـن اشــک بریزیـد زیراکه در این شهر پریشان حسینم
بـا آن کـــه غریبنـد دو فرزنـــد یتیمــم می سوزم وگریان به یتیمان حسینم
لب پاره و دنـدان ز دهــن ریختــه در آب پیوسته به یاد لب و دنـدان حسینم
چه کوفه، چه بر خاک زمین، چـه به لب بام بر من نکند فرق که مهمان حسینم
در دفتـر خون نــامۀ «میثـم» بنویسیـد:
من اشک رهاگشته زچشمان حسینم
دیار غربت
فانوسهای اشک 3 – محمد نعیمی
در کـــوفه آیـین وفــاداری نبـاشد تنهـــای تنهایـم، مــرا یــاری نبـاشد
این جــا بـــوَد خـانـه نـامردمی ها کـــوفه میـــا یـــاحسین یــابن الزهرا
یا سیدی یاحسین مولا مولا
در کــوچه ها بــا آنکـه تنها و غــریبم بــا یـاد زینب بی قــرار و بی شکبیم
سیدنـا ای حسین جـــان یــاحبیبی از ایـن دیــار می رسد بـوی غریبی
یا سیدی یاحسین مولا مولا
چــون شمع سـوزانم و پـروانه ندارم سـر را بـه دیــوار غـریبی می گـذارم
فرقـم ز تیر و دلم از غـم ها شکسته بر تو سلام می دهم بـا دست بسته
یا سیدی یا حسین مولا مولا
دودسته گل ازمن به راهت شدفدایی مـن هـم شهیـــدم با نـوای نینوایی
یـاد لـب تشنه ات عطشـان دهم جان در کوفه بر من به پا شـد عیـدقربان
یا سیدی یاحسین مولا مولا
اگـــر چــه شـد دارالامــاره قتلگاهم درشهر غربت بی گناهی شدگناهم
از دیده اشک،ازلبم خون شده جاری بـر پــا کنـم بـــر تــو بـــزم سوگـواری
یا سیدی یاحسین مولا مولا
موج خون
فانوسهای اشک 3 – محمود تاری
ز کوفه می رسد نوای جانگداز (2)
که عاشقی کند به موج خون نماز
تمام هستی ام فدای تو حسین
حسین حسین حسین(2)
گل تو شد خزان به دست خاروخس(2)
ببین بــه عشق تــو فتـادم از نفس
گذشته ام ز سر به پای تو حسین
حسین حسین حسین(2)
به سفره جز ستم نچیده میزبان (2)
بـه غیـر خــون دل نخــورده میهمـان
کشیده ام چها برای تو حسین
حسین حسین حسین(2)
فتد به راهت ای عزیز مرتضی (2)
سرم به روی بام، تنم به کوچه ها
به شوق دیدن لقای تو حسین
حسین حسین حسین(2)
بام کوفه
فانوسهای اشک 3 – غلامرضا سازگار
این لب پـر از خون، این سرِ شکسته (2)
زائـــر حسینـــم، بــــا دو دسـت بستــــه
اولین قتیلم فرزند عقیلم (2)
سـرم گــر جــدا شـود، فـدای امامم (2)
می ســـوزم و می گــــردم، بـــرای امامم
اولین قتیلم فرزند عقیلم (2)
محمــد، ابــــراهیـم بیـــایید بیـــایید (2)
گــریـــــه بـــــر غــریبـــی بــابـا نمـــایید
اولین قتیلم فرزند عقیلم (2)
بـــام کـوفه گــردیده، دار الشهـاده (2)
شهــــادت بـــــوَد ارث مــــا خـــانــواده
اولین قتیلم فرزند عقیلم (2)
غریب کوفه
فانوسهای اشک 3 – مصطفی نظری
سـوی قربـانگاه عشقم جـان فــدای راه عشـقم
ساقی بزم محبت، جام غم کرده نصیبم(2)
گرچه در کوفه غریبم(2)
هـر کجا می گردم امشب خون فشانم بهـر زینب
یاد گیسوی پریشانش ز کف برده شکیبم(2)
گرچه در کوفه غریبم(2)
تــا نگــردد سنگبـاران روی نـی، رأس شهیـدان
بـر سـر دارالامـاره همـدم اَمَّـن یُجیبَم(2)
گرچه در کوفه غریبم(2)
عــاشقی دیوانه ام کرد شمع تـو پــروانه ام کرد
بال و پـر می سـوزدم از آتش عشقت حبیبم(2)
گرچه در کوفه غریبم(2)
چون به عشقت سینه چاکم بسمل غلطان به خاکم
جلوۀ رویت بهشت عدن در روز حسیبم(2)
گرچه در کوفه غریبم(2)
شهید عشق
فانوسهای اشک 3 – مصطفی نظری
شهید عشق حسین، به خون تپیده ببین
بـــه بـــام کوفـــه بیـــا، ســر بـریــده ببین
ای گــل خیــرالنسـاء، یــوسف آل عبـــــا
حــــال زارم را ببیــن، جـــانب کــوفـه میـا
یاحبیبی یاحسین یاطبیبی یاحسین(4)
اگــــر عـــدو تــن مــن، ســرِ قنــاره زده
غــم غــریبـی تــو، بــه جــان شراره زده
جــام خـون گشتـه لبـم دل کبـاب زینبم
یـــاد سنگ کوفیــان کـرده در تاب و تبم
یاحبیبی یاحسین یاطبیبی یاحسین(4)
دار جنون
فانوسهای اشک 3 – مصطفی نظری
یـک کوفـۀ بی غمگسار یک مرد و دشمن صدهزار
مستـم ز جـــام انتظـار عشقـم کشــد بـالای دار
از هجر در تاب و تبم
امـــا بــه فکــر زینبم
تیــر نگــــاه عـاقـــلان قـلب مـــرا کـــرده نشــان
بـاران سنـگ کوفیــان بشکسته سر را استخوان
خون ریزد از جام لبم
امـــا بـــه فکــر زینبم
چون درحسین فانی شدم مــرآت یـــزدانــی شـدم
عیـد است وقـربانی شدم حیــران مهمــانی شـدم
مهمان کوفی امشبم
امـــا بـــه فکـــر زینبم
سخت است عشق وآزمون سهل است لعل پر زخون
ســـردار بی ســر، سرنگـون گــــــردیده از دار جـنــــون
در ذکــر یــارب یـاربم
امـــا بــه فکـــر زینبم
گناه عشق
فانوسهای اشک 3 – محمود شریفی
دارالامـــاره می شــود امــــروز قتــلگـاهـم
عشقت حسین فاطمه باشد فقط گناهم
مولا سرت سلامت دادم کنون سلامت
غرقه بـه خون و کام عطشان
مـولا حسین حسین جـان(2)
مولا حسین جانم حسین جان
تنهـای تنهـا مـانده ام، در این دیـار غربت
من هستم و دلواپسی ها در جوار غربت
صد کوفه درد و داغم غم آمده سراغم
گــویم کنــون بـا چشم گـریـان
مـولا حسین حسین جـان(2)
مولا حسین جانم حسین جان
لب تشنـه ام امـا کسی، حـال مرا نپرسد
جـز سنگ و تیر و نیزه، احوال مرا نپرسد
مـولا نیـا به کوفه بینی جفــا به کوفه
از دست ایـــن نــامرد مــردان
مـولا حسین حسین جـان(2)
مولا حسین جانم حسین جان
سربدار
فانوسهای اشک 3 – محمود شریفی
مسلمم، من کوچه گرد غریبی مـانده ام در شهر مردم فریبی
چوب و سنگم زنند،همگی دشمنند، اهل کوفه
کـوچه کــوچه شـده از گـل خـون من پر شکوفه
یاحسین یاحسین یاحسین یاحسین واغریبا
دست بسته روی دارالامــاره دل شکسته با تنی پاره پاره
بیقرار تــوأم، جـان نثـار تـوأم، یـابن زهرا
سر به دار توأم دل فکار توأم یابن زهرا
یاحسین یاحسین یاحسین یاحسین واغریبا
گریۀ من شد، گواه جدایی جان زهرا سوی کوفه نیایی
کوفه شهر بلا،شهر جور وجفاست،شهر کینه
گـــر بیــایی زنـد دشمن تــو کتـک بــر سکینه
یاحسین یاحسین یاحسین یاحسین واغریبا
شهرکوفه غرق بهت وسکوت است دست بسته مردِحق درقنوت است
همه چشم انتظار،تا رود پای دار، مرد ایمان
ذکر مسلم بـوَد لحظه های وصالِ نامِ جانان
یاحسین یاحسین یاحسین یاحسین واغریبا
کوفه میا
یک ماه خون گرفته 5 – غلامرضا سازگار
رو سوی مکه کردم بـا دست بسته مولا!
خون ریزد از دهان و فـرقم شکسته مولا!
بــر لب بــود سلامم بـا قلب خسته مولا!
در پیش چشم دشمن می گـریم از برایت
یابن الزهرا حسین جان جانم شود فدایت
ای چشم حضرت حق از مکه کن نگاهم
در بیـن اهــل کــوفه بی یار و بی سپاهم
بــــام دارالامــــاره گــــردیـده قتـلگــاهم
منتظــــرم کــه از بـام افتد سرم به پایت
یابن الزهرا حسین جان جانم شود فدایت
من جان دهم به کوفه کوفی کند نظاره
بــر زخــم تن همــاره زخمم رسد دوباره
از آسمـــان چشمـم جـــاری بود ستاره
در شهر کوفه هستم گریان به کربلایت
یابن الزهرا حسین جان جانم شود فدایت
کــوفه میـا که کوفی شرم و حیا ندارد
کوفه میا که این قوم ترس از خدا ندارد
کوفه میا که این شهر غیر از جفا ندارد
تـرسم که سر ببرّند لب تشنه از قفایت
یابن الزهرا حسین جان جانم شود فدایت
کـــوفـه میــا کـــه پــرپر گردد گل مدینه
کوفه میا که ترسم سیلی خورَد سکینه
تـــرسم کـه تیر و نیزه آید تو را به سینه
دارم نـــوای جـــان سوز بـا یــاد نی نوایت
یابن الزهرا حسین جان جانم شود فدایت
مطالب مرتبط
![Share](/sites/all/modules/addtoany/images/share_save_171_16.png)