تصاویری تاریخی که درکتان را از ابعاد تغییر میدهند!
در این گزارش به بررسی ۱۰ عکس تاریخی برتر می پردازیم که با نشان دادن ابعاد جدیدی از چیزهایی که می شناسیم، ما را شگفت زده می کنند. با ما همراه باشید تا با تصاویری تاریخی که درکتان را از ابعاد تغییر میدهند بیشتر آشنا شوید.
به سادگی می توانیم بپذیریم که در عصر چیزهای بزرگ تر و بهتر قرار داریم و در بسیاری از موارد چنین حرفی درست است. ولی چیزی که نمی توانیم از آن غافل شویم، توانایی تاریخ در شگفت زده کردن ماست. در ادامه ی مقاله به بررسی ۱۰ عکس تاریخی برتر می پردازیم که با نشان دادن ابعاد جدیدی از چیز هایی که می شناسیم، ما را شگفت زده می کنند.
1: نیلوفرهای آبی دکتر باهنسن
دکتر جورج فردریک باهنسن استعداد های زیادی داشت. یکی از شناخته شده ترین پزشکان زمان خود بود، از بهترین تیراندازان جنگ داخلی آمریکا بود و البته که بزرگ ترین نیلوفر های آبی ایالات متحده را پرورش می داد.
تصویر بالا، عکسی فراواقعی از پتانسیل مردی است که کمی استعداد و دیوانگی را با یکدیگر مخلوط کرد. او و همسرش در سال های پس از جنگ داخلی، سخت تلاش کردند تا سرده ویکتوریا ریگال از نیلوفر های آبی را پرورش دهند؛ نیلوفر های آبی خاصی که تا قطر ۲.۵ متر نیز رشد می کنند! آن ها اولین کسانی بودند که بدون استفاده از گلخانه، این سرده از نیلوفر های آبی را در ایالات متحده پروش دادند.
2: تایرهای رزم ناو جنوبگان
در سال های ۱۹۴۰، دیوانگی سفر به قطب جنوب به بیشترین حد خود رسیده بود. با اعزام هر تیم جدید به جنوبگان، کل دنیا نفس های خود را در سینه حبس می کردند و امیدوار بودند اتفاق بدی برای تیم رخ ندهد. برای عقب نماندن از این اکتشافات، فناوری های جدیدتر و پیشرفته تری نیز به تیم ها معرفی می شدند.
یکی از این نوآوری ها، رزم ناو جنوبگان بود. این رزم ناو قرار بود جدیدترین پیشرفت برای سفر به جنوبگان باشد. حالا دیگر اکتشاف گران می توانستند با این تایر های بزرگ، کشتی خود را روی یخ ها به حرکت درآورند.
پس از ماه ها پیشروی، این رزم ناو بالاخره در ۱۵ ژانویه ی ۱۹۴۰ به خلیج نهنگ ها رسید. برای مدت کوتاه و پرافتخاری روی یخ استوار شد و سپس از کنترل خارج شد. خدمه به کار ادامه دادند و در نهایت موتور کشتی داغ کرد. به این ترتیب این تایر ها کاری از پیش نبردند و خدمه در طول اقامت شان از این تایر ها بعنوان چادر اقامت استفاده کردند و سپس هنگام بازگشت آن ها را در جنوبگان رها کردند.
3: لابسترهای آمریکایی
توافقی کلی درباره لابستر ها (شاه میگوها) وجود دارد که می گوید زیادی بزرگ اند که در بشقاب غذا جا شوند! می توانیم درک کنیم که لابستر های بزرگ تری هم وجود دارند، ولی تصویر بالا ابعاد جدیدی را به ما نشان می دهد. گرچه این لابستر ها بزرگ ترین لابستر های جهان نیستند، ولی لابستر های بسیار بزرگی هستند که در نوا اسکوشیا صید شدند و وزنی حدود ۲۰ کیلوگرم داشتند. هر یک از چنگال های این لابسترها، از بدن پسر جوان بزرگ تر است و این هم یکی دیگر از دلایلی است که باید از آب های نوا اسکوشیا دوری کنیم.
شمال شرقی آمریکا با چنین چنگال دار های غول پیکری بیگانه نیست. رشد صنعت لابستر آمریکا هم زمان با پیشرفت فناوری های کنسرو انجام شد و در میانه ی قرن ۱۹، تقاضا برای لابستر ها به شدت بالا گرفت. عرضه ی لابستر نیز به سرعت افزایش یافت و آنقدر زیاد شد که پس از مدتی لابستر ها را بعنوان منبع گوشت برای خانواده های فقیر می شناختند. بی شک این عرضه و تقاضا اکنون بسیار تغییر کرده است، ولی هنوز هم سالیانه ۲۰۰ هزار تن از این لابستر های خوش خوراک از مزارع پرورش لابستر صید می شوند.
4: کنده کاری راشمور
این تصویر از کنده کاری کوه راشمور در اواخر سال های ۱۹۳۰ و پیش از پایان این کنده کاری در سال ۱۹۴۱ ثبت شده است. این پروژه ابعاد بسیار بزرگی داشت و باید در نظر داشته باشیم که پس از بحران بزرگ مالی در حال انجام بود.
کارگران مشغول ساخت این بنا، مانند مورچه هایی که روی مجسمه ای گام بردارند، ۱۴ سال را روی ابرو ها و سوراخ بینی بزرگ ترین رئیس جمهور های آمریکا گذراندند! ۳۰ مرد با استفاده از کابل های فولادی و جرثقیل هایشان ابتدا قسمت هایی از این کوه را منفجر کردند و سپس به کنده کاری مشغول شدند. با دینامیت تا ۸ سانتی متری طرح اصلی را منفجر می کردند و سپس کارگران مشغول کنده کاری مابقی آن می شدند. تنها کسی که در طول ساخت بنای کوه راشمور از دنیا رفت، معمار این طرح، گوتزن بورگلوم بود که ۶ ماه پیش از تمام شدن این بنا و به دلایل طبیعی از دنیا رفت.
5: بقایای یک زپلین
زپلین نام یک دسته از کشتی های هوایی است که با گاز هلیوم پر می شود و از دهه ی ۸۰ میلادی توسط شرکت آلمانی زپلین ان تی در شهر فریدریش هافن آلمان در حال تولید است. پس از سانحه ی هیندنبورگ، زپلین های هیدروژنی با چنین سانحه هایی شناخته می شوند. در جنگ جهانی اول، ۸۴ زپلین برای ارتش آلمان ساخته شدند. ۶۰ تا از این زپلین ها نابود شدند و نصف این نابودی ها حتی به خاطر حمله ی دشمن نبود، بلکه فقط نتیجه ی سوانحی بود که برای زپلین ها رخ می داد.
پس از بمباران هایی که با این زپلین ها انجام می شد و هرگز هم خسارت چندانی وارد نکردند، بسیاری از محوطه های خارج از شهر های اروپایی به قبرستان این زپلین ها تبدیل شدند. عکس بالا در سال ۱۹۱۸ در فرانسه ثبت شده است. شاید نزدیک ترین تصویر مدرنی که به این سازه های نابود شده داشته باشیم، تصویر کشتی ها غرق شده باشند، ولی حتی این کشتی ها هم به ندرت به اندازه ی بزرگ ترین کشتی های هوایی آن زمان هستند.
6: چوب بران سکویا
مسن ترین سکویا یا درخت غولی که می شناسیم عمری حدود 3500 ساله دارد. تخمین عمر این درخت بر اساس حلقه های درون تنه آن انجام شده است. درختان غول کالیفرنیا، نمادی از آمریکا هستند و به همان اندازه کامیون هایی که برش های غول پیکر این درختان سکویا را حمل می کنند، برش هایی که از خود کامیون ها نیز بزرگ ترند؛ کامیون هایی به تنهایی می توانستند 16500 متر الوار خام را با خود حمل کند.
پیش از هجوم جستجوگران طلا در سال 1850، جنگل های سکویای کالیفرنیا دست نخورده بودند. از آن زمان به بعد بیش از 95% از این جنگل های کهن برای برداشت الوار قطع شده است. این جنگل ها آنقدر کهن هستند که تکاملی از نوع هم زیستی را با آتش سوزی های تاریخی جنگل های کالیفرنیا شکل داده اند. پوست درخت سکویا بسیار به آتش مقاوم است و زمانی که بیشتر گونه های دیگر از بین می روند، سکویا کمترین آسیب را متحمل می شود.
7: درخت مارک تواین
حتی تصویری از الواری با پهنای ۳ متر که بار کامیون شده اند به اندازه ی این تصویر از برش درخت سکویای مارک تواین در سال ۱۸۹۱، ابعاد وسیع این درخت ها را نشان نمی دهد. قطع کردن این درختان توسط مهاجران به معنای فتح غرب آمریکا بود. بسیاری از این عکس ها در کارت های پستال آن زمان چاپ می شدند.
از آنجایی که درخت های سکویا پس از سقوط خرد می شدند، این چوب بران هشت روز را صرف کندن چاله ای طویل کردند و آن را پر از بافت های نرمی کردند تا از شکستن درخت جلوگیری کنند. دو برش از قسمت انتهایی این درخت به موزه ها اهدا شد.
8: طاق رومی عراق
این طاق واقع در عراق امروزی و بزرگ و شگفت انگیز است. چیزی که درباره ی این طاق جالب است این است که چطور چیزی به این بزرگی و آسیب پذیری هنوز هم پس از ۱۵۰۰ سال پابرجاست.
این طاق که تصویر آن توسط عکاس و باستان شناس، مکس ون اوپنهیم ثبت شده است، پلی است که توسط رومی ها بر روی رودخانه ی وادی المور احداث شد. وادی المور رودخانه ای است که در استان نینوا در شمال عراق و کمی پایین تر از مرز فعلی ترکیه روان است. ژوستینین، امپراطور مشهور رومی، در قرن ششم پل ها و سد هایی در ترکیه امروزی احداث کرد تا از ورود سیلاب به شهر بین النهرینی دارا جلوگیری کند.
9: مسابقه ایالتی آلاسکا
کلم هایی که از چرخ دستی حمل کننده شان بزرگترند و کدو هایی که آنقدر سنگین اند که زیر وزن خودشان له می شوند! در روستای ماتانیسکا سوسیتنا این گیاهان بزرگ، میراثی هستند که به خوبی توسط ساکنان آن نگهداری شده اند.
مسابقه ی ایالتی آلاسکا همان جایی است که کدو های قلیایی ۲۱۰ سانتی متری، کدو های معمولی ۵۰۰ کیلوگرمی و بزرگ ترین کلم های جهان را پیدا می کنید. چرا این گیاهان اینقدر رشد می کنند؟ بخش زیادی از این اتفاق به جغرافیای این منطقه مربوط است. این بخش از آلاسکا در تابستان ها ۲۰ ساعت نور خورشید دریافت می کند و گیاهان نیز در این مدت با استفاده از نور خورشید به تغذیه از خاک آلاسکا ادامه می دهند.
10: ساخت سد ناگارجونا ساگار
در جهانی که پر از ماشین ها و اتوماسیون است، از نیروی انسان غافل می شویم و به ماشین ها پناه می بریم. به سختی می توان باور کرد که این داربست های چوبی آشفته و نیروی کار پراکنده درون عکس، بخشی از برنامه ریزی دقیق بزرگ ترین سد بنایی جهان باشند.
این سد روی رود کریشنا واقع شده است، ۱.۶ کیلومتر طول و ۱۵۰ متر ارتفاع دارد و یکی از بزرگ ترین دریاچه های مصنوعی جهان را ایجاد کرده است و همه اش با نیروی دست انسان بوده است. این سد یکی از اولین «معبد های مدرن» هند بوده است که هدف از آن کاهش وابستگی این کشور به کشور های بیگانه بود. در طول ۱۲ سال ساخت این سد، در هیچ روزی کمتر از ۵۰ هزار نفر روی آن کار نکردند!
مطالب مرتبط
![Share](/sites/all/modules/addtoany/images/share_save_171_16.png)