دانلود فایل | اندازه |
---|---|
![]() | 73.23 مگابایت |
![]() | 1.99 مگابایت |
به مناسبت سالروز شهادت دکتر چمران، تصویری مزین به خاطره ای از خانم غاده جابر همسر شهید چمران (ره):
مصطفی لبخند به لب داشت و من خیلی جا خوردم. فکر می کردم کسی را که اسمش با جنگ گره خورده و همه از او می ترسند باید آدم قسی القلبی باشد. حتی از او می ترسیدم اما لبخند او و آرامشش مرا غافلگیر کرد. مصطفی تقویمی آورد گفتم آن را دیده ام. گفت: از کدام تصویر آن خوشتان آمد؟ پاسخ دادم شمع. شمع خیلی مرا متأثر کرد. با تأکید پرسید: «شمع؟ چرا شمع؟» اشکم بی اختیار بر روی گونه هایم لغزید. گفتم: «نمی دانم این شمع، این نور، انگار در وجود من هست. من فکر نمی کردم کسی بتواند معنای شمع و از خودگذشتگی را به این زیبایی بفهمد و نشان بدهد.» دلم می خواست بدانم آن را چه کسی کشیده و مصطفی گفت: «من کشیده ام.» ادامه دادم: شما که در جنگ و خون زندگی می کنید. مگر می شود؟ فکر نمی کنم شما بتوانید این قدر احساس داشته باشید. مصطفی چمران شروع کرد به خواندن نوشته های من. گفت: هرچه نوشته اید خوانده ام و دورادور با روحتان پرواز کرده ام و اشک هایش سرازیر شد.
برای دریافت تصویر صلواتی جهت تعجیل در ظهور و فرج حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بفرستید.
مطالب مرتبط
![Share](/sites/all/modules/addtoany/images/share_save_171_16.png)